Hifi-platform is een online magazine met informatie over de betere hifi-componenten!

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 

De Elac FS 247.2 is een slanke vloerstaande luidspreker, die nèt iets meer dan een meter hoog is. De behuizing is voorzien van een sokkel, die voor een kleine afstand tussen de vloer en de luidspreker zorgt. Één van de twee basreflexpoorten is in de bodem van de behuizing aangebracht; deze kan dus de bastonen "over de vloer" verspreiden. De andere basreflexpoort is bovenin de achterwand aangebracht en kan worden afgesloten met een rubber "Bass Control". Daarover later meer.


Elac 247De pootjes (met borgings-ringen) worden los meegeleverd en moeten in de sokkel worden geschroefd. Met deze verstelbare pootjes kan de luidspreker waterpas en stabiel worden geplaatst. In de pootjes zijn dempers van siliconenrubber aangebracht om de FS 247.2 veilig op kwetsbare vloeren te kunnen plaatsen. Deze dempers kunnen ook worden vervangen door de eveneens meegeleverde spikes. Zelfs RVS onderlegschaaltjes worden meegeleverd, zodat de spikes ook op kwetsbare vloeren kunnen worden gebruikt. De keuze is aan u!

De FS 247.2 is een 2½-weg luidspreker. Dat wil in dit geval zeggen: een tweeter en twee woofers, waarvan de bovenste een midden/laag-driver en de onderste een pure laag-driver is.
De tweeter is de Elac JET 5 ribbon-tweeter, die is ontwikkeld op basis van het "Air-Motion-Transformer"-principe van Dr. Oskar Heil. Achter een beschermend geperforeerd aluminium plaatje is een waaiervormig gevouwen membraan zichtbaar, dat bestaat uit een Kapton folie met aluminium banen, die stroom geleiden. Een neodymium plaatje wekt een magnetisch veld op en de stroom (het muzieksignaal van de versterker) laat het membraan in het magnetisch veld bewegen, waardoor geluid ontstaat. Een technologisch geavanceerd principe, dat niet makkelijk te bouwen is.
De twee 150mm woofers zien er al even futuristisch uit, dankzij het opvallende kristalpatroon in de conussen. De conus heeft een aluminium sandwichconstructie (aluminium-celstof-aluminium), die mede dankzij het ingestanste kristalpatroon zeer stijf, torsie-arm en licht is. Volgens Elac leidt dit tot minder resonantie, minder vervorming en een hogere belastbaarheid. De spreekspoel is rechtstreeks aan de conus gekoppeld, waardoor de bandbreedte wordt vergroot. Daardoor is ook de traditionele stofkap in het midden niet aanwezig.

In de doos van elke luidspreker bevinden zich tevens een gebruiksaanwijzing, een microvezeldoek om de luidspreker op te poetsen en een setje katoenen handschoenen tegen vette vingerafdrukken. Elac tweeterEen handig detail: als u de frontjes verwijdert tijdens het luisteren, kunt u ze in de achterwand prikken (tenzij u de dikke Bass Control pluggen gebruikt).
De recensie-exemplaren zijn afgewerkt in hoogglans zwart en die kleur geeft de FS 247.2 de chique en luxe uitstraling van een muziekinstrument (denk aan een concertvleugel). De afwerking is zeer goed en het spuitwerk geeft mij niet bepaald de indruk van een goedkoop en flinterdun laagje verf. Nee, hier is aandacht aan besteed en het resultaat ziet er fraai uit. Verkoopprijs volgens de website van importeur Servi-Q (september 2014): € 2.300,-- per set.

Opvallend is, dat de Elacs "koud uit de doos" al redelijk klinken. De inspeelperiode maakt de luidsprekers wakker en beloont uw (on)geduldige recensent met een duidelijk betere balans en hoorbaar meer souplesse in de weergave, zodat het serieuze luisterwerk kan beginnen. Het karakter van de FS 247.2 is totaal anders dan dat van mijn Harbeths Super HL5, die qua ontwerp zijn gebaseerd op BBC-studiomonitors uit de jaren 70 van de vorige eeuw. Maar "anders" is niet "minder"; het is alleen anders. Lekker vaag, hè?
Een paar algemene opmerkingen vooraf: wanneer de FS 247.2 dicht bij een wand wordt geplaatst, kan de basproductie snel te veel worden. Het is raadzaam om dan de Bass Control te gebruiken en de bovenste poorten af te sluiten. Staat de FS 247.2 minimaal 50 cm vrij van de muur (en liefst ook vrij van grote kasten etc.), is de Bass Control niet nodig. Het laatste is aan te raden, omdat de luidsprekers met Bass Control in de bovenste poorten iets minder "echt" klinken.

Luisteren
Jacintha mag beginnen met haar jazzy versie van Summertime, afkomstig van de LP Lush Life. De vleugel in het intro staat in al zijn grootsheid voor mij. Goed gedefinieerd, ruimtelijk, realistisch. De zwoele stem van Jacintha wordt levensecht in mijn woonkamer geprojecteerd. Ik krijg alles te horen, wat zij wil vertellen: elke stembuiging, elke nuance in volume en toon, het accent dat zij op Elac frontbepaalde woorden legt en de subtiele pauzes in haar zang, die een versterkend effect hebben op de woorden die daarop volgen. De begeleiding wordt subtiel, muzikaal en uitermate gedetailleerd weergegeven, zonder opdringerig te zijn. De hoorn klinkt koper-warm, de drums geven het juiste accent zonder te overheersen. De tikken op de bekkens zijn afzonderlijk te horen en verzanden niet in een metalig klinkende brij. Ik geniet van de fluwelen, gedetailleerde weergave van het hoog en de totale afwezigheid van overmatige scherpte, zelfs in "s"-klanken. De basweergave is diep, vol en doortekend, waarbij het effect van de basreflexpoort in de onderzijde duidelijk merkbaar is, doordat een deel van de bas als het ware over de grond komt aanrollen. De timing is prima, wat bijdraagt aan de muziekbeleving.

Van de LP Eye In The Sky van The Alan Parsons Project draai ik het overbekende Old And Wise. Opnieuw valt de goede stemweergave op: het hese geluid van Colin Blunstone, de vloeiende weergave, de verstaanbaarheid. Drums en keyboards zijn in verhouding, de basgitaar zet er op subtiele wijze een mooi fundament onder. Tegen het einde van het nummer wordt de muziek geleidelijk meer orkestraal; geen probleem voor de FS 247.2. Het brede stereobeeld en de gedetailleerde weergave laten mij elk instrument horen. De saxofoon heeft het kenmerkende lekkere randje, maar wordt niet irritant of scherp. Nergens zitten vreemde of lelijke uitschieters in de weergave; alles is en blijft mooi in proportie en dat draagt bij tot een zeer prettige luister-ervaring. Het beluisteren van zo'n veel gedraaid nummer brengt een risico met zich mee, want je hebt al een idee in je hoofd over de klank. Voldoet een luidspreker niet aan dat idee, valt de ervaring al snel tegen. De FS 247.2 weet dit nummer fris en aantrekkelijk te presenteren, waardoor het niets aan kracht inboet, hoe vaak je het ook draait.. Chapeau!

Nog een stuk van The Alan Parsons Project: het vijfdelige titelstuk van de LP The Turn Of A Friendly Card, waar zelfs het "Münchner Kammeroper"-orkest van Eberhard Schoener op meespeelt. Een mooi voorbeeld van Cross-over! Ik word getrakteerd op een uiterst boeiende weergave met een mooi en rijk gedetailleerd stereobeeld. De stemmen van Chris Rainbow en Eric Woolfson geven een eigen sfeer aan deze muziek. De gong aan het eind van deel 1 klinkt vol en rijk, zoals een bronzen gong hoort te klinken; het decay is prachtig. De winkel-/kassageluiden aan het begin en tegen het eind van deel 2 zijn tot in detail te horen: het gerinkel van geld is levensecht. Ook hier valt de diepe en melodieuze basweergave op. Het instrumentale deel 3 is bijzonder mooi dankzij de transparante en open weergave, die nergens dichtloopt. De instrumenten zijn goed gespatieerd en de verschillende melodielijnen blijven gemakkelijk te volgen.

 

elac dwarsIn deel 4 verrast de stemweergave opnieuw, maar ook de gitaren zijn "gewoon lekker". Van mij had de muziek langer mogen duren... Deel 5 tenslotte is een reprise van deel 1 en tevens het laatste stuk van de LP. De Elacs hebben mij verwend met een goed gedefinieerd geluid, dat bijzonder muzikaal en prettig van klank is; de ontspannen manier waarop de FS 247.2 muziek staat te maken, leidt niet af van de muziek.

Het stuk Symfonische Dansen van Rachmaninov, gespeeld door het Minnesota Orchestra onder leiding van Eiji Oue, begint heel zacht, waarna het orkest inzet en een paar machtige klappen op de pauken volgen. Dit stuk bevat een aantal pittige transiënten en volle orkestpassages, die echter totaal geen indruk maken op de FS 247.2. Schijnbaar zonder moeite geeft hij alle muzikale informatie door aan mijn oren. Strijkers van klein tot groot, een concertvleugel, de eerder genoemde pauken, blazers van hout en koper, een triangel die een accent in het hoog geeft, het maakt allemaal niets uit: de FS 247.2 presenteert het orkest in al z'n glorie, waarbij de instrumenten keurig gespatieerd zijn en geen "brij" worden. De opname is uitstekend (een HDCD van Reference Recordings) en dat helpt ook mee, want het stereobeeld is voorbeeldig. In zachtere passages, waar afwisselend een dwarsfluit, een klarinet en een hobo te horen zijn, valt op dat deze instrumenten dezelfde ruimtelijkheid meekrijgen, waardoor de klank homogeen blijft. Bij moderne "close-miked"-opnamen krijg je soms de indruk dat een solopartij is opgenomen in een andere ruimte dan de rest van het orkest, maar dat is hier gelukkig niet het geval. Het enige puntje van kritiek is, dat het lage deel van het middengebied niet helemaal vrij van kleuring is. Bij klassieke muziek valt zoiets eerder op, omdat onversterkte akoestische instrumenten een heel specifieke klanksignatuur hebben.

Een iets kleinschaliger stuk, met een kleine bezetting. Van de SACD J.S. Bach: Double & Triple Concertos, gespeeld door Rachel Podger en het ensemble Brecon Baroque, kies ik een concert voor klavecimbel, fluit en strijkers (voor de liefhebber: BWV 1044). Rachel Podger is de koningin van de barokviool en ik geniet met volle teugen van de klank van de prachtige Pesarinius barokviool, waar zij met haar barokstrijkstok prachtige klanken aan ontlokt. Een viool is van hout en heeft een klankkast, snaren en een strijkstok. Dat lijkt een totaal overbodige vaststelling, maar er zijn genoeg luidsprekers die zo'n prachtig instrument op een nogal synthetische manier weergeven, zodat het leven uit de muziek verdwijnt. Ook het klavecimbel komt uit de FS 247.2 als verwennerij voor de trommelvliezen: het danst van de conussen af, het twinkelt en klinkt lichtvoetig, precies zoals een klavecimbel klinken moet. Geen blikkerig tingeltangel-geluid, maar een volwassen instrument met alles er op en er aan. De fluwelen klank van de traverso (een houten voorloper van de dwarsfluit) komt met precies het juiste timbre uit de luidsprekers. Wanneer bij de strijkinstrumenten de snaren geplukt worden in plaats van gestreken, wordt dat door de FS 247.2met grote accuratesse weergegeven. Het stereobeeld is breed en ruimtelijk, maar geeft tevens de intimiteit van een klein ensemble weer, dat niet in een enorme concertzaal staat te spelen, maar in het koor van een niet al te grote kerk. Dat is me al eerder opgevallen: de FS 247.2 is erg goed in het weergeven van de juiste proporties van instrumenten, ruimtes en afstanden.

Conclusie (en bekentenis)
De Elac FS 247.2 is een solide gebouwde en hoogwaardig afgewerkte luidspreker vol met technisch vernuft, die bovendien verrassend goed klinkt. De koper van deze luidspreker krijgt mijns inziens een heleboel waar voor z'n geld.
Elac filterIk moet u eerlijk bekennen: ook ik heb mijn voorkeuren met betrekking tot bepaalde merken en/of constructieprincipes. Duitse luidsprekers hadden "vroeger" de reputatie, dat ze overmatig analytisch en hyper-gedetailleerd waren. De weergave bestond vaak uit een verzameling details en het muzikale totaalplaatje ging daardoor deels verloren. Een reden, waarom ik lange tijd geen liefhebber van Duitse luidsprekers was. Maar tijden veranderen en er komen inmiddels ook andere luidsprekers bij onze oosterburen vandaan. Naast andere merken bewijst ook deze Elac, dat de Duitse luidsprekerfabrikanten hebben bijgeleerd. Nee, niet alles was vroeger beter!
De opvallende Elac JET 5 tweeter heeft mij helemaal veroverd. Het hoog is vloeiend, gedetailleerd, ruimtelijk en ontspannen. Mede door de goede afstemming van het scheidingsfilter heeft de FS 247.2 niet het agressieve hoog, dat je tegenwoordig bij (te) veel luidsprekers hoort. Helaas willen diverse luidsprekerfabrikanten kennelijk met een opgefokte tweeter een zeer gedetailleerde weergave suggereren, maar dat klinkt hoofdzakelijk irritant. Elac trapt niet in die val en kiest voor een evenwichtige afstemming, die meer recht doet aan de muziek. Mijn complimenten!
De woofers met hun aluminium sandwich conussen zijn me heel erg meegevallen. Sommige metalen (en keramische) conussen hebben de neiging om metalig, spijkerhard en onnatuurlijk te klinken. Dat soort luidsprekers veroorzaakt bij mij al snel luistermoeheid. Met de celstof kern in de sandwich-constructie heeft Elac klaarblijkelijk een soort "gulden middenweg" gevonden, waarbij de voordelen van aluminium worden gecombineerd met de natuurlijker klank van zachtere materialen. Het blijkt een prima oplossing te zijn, zeker wanneer je met relatief kleine drivers een volwassen basweergave wilt realiseren. Ook de basreflexpoort in de voet is een oplossing, die ik zeker kan waarderen.
Op basis van mijn luisterervaringen zeg ik: experimenteer met de plaatsing, want daarmee is meer winst te behalen dan u denkt. Zorg dat de luidsprekers bij voorkeur minimaal 50 cm vrije ruimte rondom hebben (meer is beter). Dan hoeft u de Bass Control niet te gebruiken. Zorg voor een versterker die voldoende vermogen heeft en die voldoende stroom kan leveren. Dat laatste is misschien nog wel belangrijker dan het vermogen. En wat die lichte kleuring in het lage midden betreft: echt ernstig is het niet. Bovendien zal ieder voor zich moeten uitmaken of dat als storend wordt ervaren. Wie nooit akoestische en/of klassieke muziek draait, zal er wellicht geen last van hebben.
De keuze voor een set luidsprekers is zeer persoonlijk. Wat de één schitterend vindt, zal de ander verafschuwen. Daarom kan ik alleen maar zeggen: wie in deze prijsklasse een stel hoogwaardige, muzikale en fraaie vloerstaande luidsprekers zoekt, doet er zeer verstandig aan om ook de Elac FS 247.2 te beluisteren. De afgelopen weken hebben mij er van overtuigd, dat de FS 247.2 een sterke speler is in zijn prijsklasse.

GigawattAanbieding

Tweets